Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

Ροζ καραμέλα...



Μ΄ αγκάλιασες....
ενώσαμε  το εσύ και το εγώ σε μια ολότητα,
μαζί χορέψαμε στη γιορτή της ευτυχίας…
κάποτε σου είπα,  πως η  ευτυχία δεν είναι για όλους…
σε μας η  ευτυχία  περισσεύει μέσα μας,
γιατί  μάθαμε  να φτιάχνουμε  το λίγο πολύ
κι έτσι  ο κόσμος μας δεν έχει αρχή ούτε και τέλος…
ίδρωσαν οι παλάμες μας από το πλέξιμο των χεριών…
αχ αυτά τα χεράκια σου…
να ξέρεις πως τα χέρια πάντα δίνουν και παίρνουν
κι αυτό σε κάνει να  βρίσκει ηρεμία το πικραμένο  μυαλό…
δε φοβάσαι μετά απ΄ αυτό
το ΄μαθες πια πόσο πολύ   πονάει η ομορφιά... 
η ομορφιά κοριτσάκι μου,
κάνει παρέα πάντοτε με τις δύσκολες καταστάσεις
και τις δύσκολες καταστάσεις τις σβήνουν
τα βαθιά σου χαμόγελα…
σ’ αγαπώ πιο πολύ στις 16.45…
τι άλλο θέλεις να σου υποσχεθώ απόψε;
τι άλλο θέλεις να μας συμβεί;
περιμένω πολλά από εσένα…
γύρνα…
τα χέρια μου γύρω από εσένα…
είσαι πολύ όμορφη…
να ξέρεις πως κάθε φορά που γυρνάς με σκορπίζεις  …  
με  ταξιδεύεις παντού…
κοιτάζω με ανοιχτά μάτια τα μέσα μου…
καίγομαι…
σε εσένα βρίσκω την χαρά…
είμαι ακόμα εδώ …
σε σκέφτομαι με σφιγμένο το χέρι…
περιμένω το όνειρο της νύχτας...
θέλω να είσαι εκεί...
έλα…
θα σου κρατώ μια ροζ  καραμέλα…