Λάμπει η σελήνη…
απόψε ήθελα να ονειρευτούμε μαζί…
να ονειρευτούμε όχι για μια νύχτα, αλλά για μέρες και νύχτες…
απόψε ήθελα να σε κρατώ αγκαλιά…
να ακολουθήσουμε μαζί το δρόμο
του φεγγαριού…
να μείνουμε εκεί ψηλά μαζί μέχρι να έρθει το επόμενο
καλοκαίρι…
μου λείπεις πολύ…
απόψε στη σκέψη μου έρχεται ο τίτλος από το μυθιστόρημα,
που διάβασα πριν λίγα χρόνια:
Δώδεκα μήνες δεκατρία φεγγάρια…
μια ιστορία αγάπης,
που αναφέρεται σε δυο πρόσωπα…
το αναζήτησα…
Ο Στέφανος ερωτεύτηκε
παράφορα
την Ελένη κι ας ήταν
δοσμένη αλλού.
Αποφάσισε να παλέψει
για τον έρωτά του.
Το μόνο που δεν ήθελε,
να μοιράζεται τη
γυναίκα που αγαπά.
Πώς να χωρέσει ο
έρωτας μέσα στο χρόνο;
Δώδεκα οι μήνες
δεκατρία τα φεγγάρια.
Ίσως γιατί το φεγγάρι
που περισσεύει,
να είναι για μια αγάπη
σαν κι αυτή.
θυμάσαι;
στις αρχές Αυγούστου σου είπα
ότι ήθελα να ήμουν στην
κορυφή του βουνού
την ώρα που ξεπρόβαλλε το
φεγγάρι …
θα μπορούσα να το φτάσω με το
χέρι μου,
για να σου γράψω σ αγαπώ…
απόψε…
το βλέπεις εκεί ψηλά πως φωτίζει;;
ευχές κάνω για σένα…
αυτή η μοναδική του
λάμψη
να σε χρυσώνει για να
λάμπεις πάντα
καλό μήνα καρδούλα…
περιμένω να σε δω…
σε λατρεύω…