Συνολικές προβολές σελίδας
Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2013
Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2013
Καλή Πρωτοχρονιά
Τελευταία μέρα του χρόνου…
δε θα ΄μαι μαζί σου να σου πω αρχιμηνιά και αρχιχρονιά…
η σκέψη μας στη χρονιά που έφυγε…
απολογισμός συναισθημάτων σήμερα …
από το βράδυ η σκέψη μας θα επεξεργάζεται
τις υποσχέσεις, τα όνειρα, τις προσδοκίες
και πολύ περισσότερο
εκείνες τις αποφάσεις που δεν έγιναν πράξεις…
Καλή πρωτοχρονιά κοριτσάκι μου…
Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2013
Καληνύχτα ψυχούλα μου...
Θέλω να γυρίσεις και να κοιτάξεις πίσω…
να γυρίσεις τις σελίδες του βιβλίο σου
σε εκείνο το Σάββατο του Σεπτέβρη στην Καισαριανή…
θα θελα να απαντήσεις στο εαυτό σου
αν από εκείνο το χρονικό διάστημα ένιωσες:
χαρά, τρυφερότητα, συντροφικότητα,
χαμόγελο, κατανόηση, εμπιστοσύνη…
ή αντί αυτών σου έμεινε ο φόβος,
ο πόνος, η
λύπη και η στενοχώρια;
όσο για μένα;
ξέρεις…
είσαι η ζωή μου,
γιατί έτσι αποφάσισε η
καρδιά μου…
αποφάσισε η καρδιά μου έτσι,
καθώς υπάρχουν χιλιάδες γιατί,
που σχετίζονται με σένα…
σ΄ αγαπώ πολύ… πολύ… πολύ…
καληνύχτα ψυχούλα μου...
Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2013
Πόση μοναξιά...
Έντονα
καιρικά φαινόμενα…
απελπιστική μέρα…
ούτε ένα τηλεφώνημα…
μου μένει η
αγάπη που σου δίνω…
τα
ταξιδιάρικα όνειρα λειώνουν σαν χαρτί
από την υγρασία
του τοπίου...
συμβαίνει…
υπάρχουν άνθρωποι
θλιμμένοι…
μελαγχολώ κι
εγώ..
μου λείπεις…
κρεμασμένος στο σύρμα…
ακούς τις φωνές
μου;
δε μπορώ να ξεφύγω από τη μοναξιά μου…
με διακατέχει η θλίψη…
παρακαλώ το
λυσσασμένο άνεμο να την πάρει
και να τη
σκορπίσει μακριά μου…
τις νύχτες οι εφιάλτες ζωντανεύουν,
όταν κυνηγώ
μια σκιά…
Υ,Γ. Σ΄ ευχαριστώ για το Σάββατο…
τα όνειρά
μου εκείνο το βράδυ ήταν ροζ…
να θυμάσαι ότι
και λάθος μονοπάτι κι αν περάσεις
μπορεί να βρεθείς
στο σωστό μέρος…
Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2013
Οι λέξεις στερεύουν...
Μια ολιγόλεπτη
καληνύχτα σ ένα ανταριασμένο τοπίο…
οι λέξεις
στερεύουν…
λυγίζω κάτω από
τη ραγδαία επιδείνωση της μοναξιάς…
δεν ξέρω αν
πρέπει να διαλέξω το τριαντάφυλλο ή τη μέντα…
αναζητώ ένα
χάμογελό σου μέσα από διαγραμμένες σκηνές…
αδυνατώ να ζω με
τις σκιές και τις σιωπές …
ουρλιάζω σαν
αγρίμι μέσα στην ερημιά…
μ΄ ακούς;
δε συμβιβάζουμε
να ακροβατώ πάνω σε κόκκινες γραμμές…
μια
καταιγίδα θέλω να ρθει για να μπω
κάτω από την
ομπρέλα σου …
να σε κρατήσω σφιχτά…
να νιώσω ότι
ζω…
Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2013
Να τα πώ;
Πάει καιρός
που έφυγα από κοντά σου…
χαθήκαμε κάτω
από το φως του φεγγαριού…
εναλλασσόμενα
γεγονότα χωρίς καμία αναφορά…
οι σποραδικές
συναντήσεις
μας σβήνουν από
τις μοναχικές στιγμές που βιώνουμε…
απόψε βρέχει…
στην κορυφή
του βουνού χιονίζει…
ήθελα να
σκοτώσω τη μοναξιά μου κι
άναψα το
τζάκι…
δεν ξέχασα
τα δυο κόκκινα κεριά,
έτσι για το
κλίμα των ημερών…
κάθισα
σταυροπόδι
και
ανακάτευα με μανία τη φωτιά για να ξεπηδούν μεγαλύτερες φλόγες…
νομίζω ότι εσύ
από το παράθυρό σου
κοιτάζεις τα
άσπρα κύματα
να χτυπούν
λυσσαλέα τα βράχια…
ήθελα να ΄ξερα
τι σκέφτεσαι…
ξέρω ότι νυστάζεις
από το πολύωρο ταξίδι…
στο τηλέφωνο
με ρώτησες αν στενοχωρήθηκα…
δε σου
απάντησα,
γιατί στις επιλογές ζωής υπάρχει κάτι,
που θα πληγώνει
την ψυχή…
νιώθω αδύναμος
χωρίς εσένα …
όπου κι αν είσαι
σ΄ αγαπώ…
μην το ξεχάσεις…
να ξέρεις
μόνο ότι όσο και να κρυών
εις
εγώ θα σου ανασαίνω
δυνατά για να σε ζεσταίνω…
θα είμαι
κοντά σου…
μέρες
γιορτών…
η σκέψη μου
γυρίζει δυο χρόνια πίσω…
το ίδιο
σκηνικό…
εσύ εκεί… εγώ
εδώ…
οι ίδιες
ευχές, οι ίδιες καταστάσεις…
καληνύχτα
καρδούλα μου…
Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
