Παπάκι μου, περιμένω νύχτες και μέρες να σου πω:
σ΄ αγαπώ πολύ… πολύ… πολύ…
σου εύχομαι ολόψυχα, τα λουλούδια να ανθίζουν στην καρδιά σου…
χρόνια πολλά ονειρεμένα και ευτυχισμένα…
πάντα να χαμογελάς και να σκορπίζεις χαρά…
τότε τα βλέπει όλα και τα αγκαλιάζει για να τα κάνει δικά της…
και η μέρα γεμίζει με χρώματα αμυγδαλιάς…
αλλάζουν όλα γύρω μας και αποκτούν νόημα...,
δίνεσαι…,
αφήνεσαι…,
σε παρασέρνει ο άνεμος της αγάπης…
δε φοβάσαι τη βροχή…
δε ψάχνεις καταφύγιο να απομονωθείς…
παλεύεις…
ξέρεις ότι προσπαθείς να φέρεις το χαμόγελο
στα χείλη του άλλου σου μισού...
είπαμε χθες ότι δε μπορείς να προφτάσεις το μετά,
δε μπορείς να τρέξεις με φρένα των "άλλων"
παραλείποντας το παρόν...
μένεις στο παρόν και χαίρεσαι κάθε στιγμούλα
ζεις αυτό που έχασες χθες...
ζεις με πάθος το τώρα, το παρόν...
έτσι σήμερα ένιωθα παράξενα όμορφα μαζί σου…