Θέλω να σου υπενθυμίσω ότι όταν γράφω μου θολώνουν τα μάτια μου και οι σκέψεις μου γίνονται ανεμοστρόβιλος.
Το κορμί μου ακροβατεί πάνω σ ένα τεντωμένο συρματόσχοινο....
φοβάμαι..Ξέρω ότι θα βρεθώ στο κενό.
Δε θέλεις να με δεις
γι αυτό τα βλέμματά σου αιωρούνται αλλού.. σκύβεις το κεφάλι σου όταν σου φωνάζω έλα γιατί δε θέλεις να με αντικρύσεις κατάματα.
φεύγεις μακριά τις νύχτες για να σβήσεις τα ίχνη σου.
Ξέχασες..
Λησμονάς γρήγορα..
Για μένα τέτοιες νύχτες αργεί να ξημερώσει...
Ξέρω...
Ίσως να είναι η τελευταία μου προσπάθεια να σε δω για λίγο.
Η ζωή μου έχει ανατροπές από μέρα σε μέρα. Νομίζω ότι θα περάσει καιρός να συνηθίσω τα νέα δεδομένα.
Ποτέ δε σου ζήτησα να μου δώσεις εξηγήσεις και ποτέ δε σου ζήτησα απαντήσεις στα αμέτρητα γιατί..
Η βασανιστική μου σκέψη περιστρέφεται στην απάντηση του ερωτήματος;
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ?
Ξέρω δεν έχεις χρόνο για μένα... Εκπέμπεις το φως σου αλλού.
Φαίνεται ότι διέγραψες κάθε τι δικό μας...πνίγεσαι στην καθημερινότητα...
Δεν σου περισσεύει χρόνος.
Έγραψα για σενα εδώ 480 αναρτήσεις.Αν με ρωτούσε κάποιος τί τίτλο θα έβαζα σ όλες αυτές τις σκεψεις της ψυχής μου θα του απαντούσα:
ΔΕΝ ΞΕΡΩ...
Εσύ θα απαντούσες μονολεκτικά
ΞΕΡΩ και με την υποσημείωση..
ανάξιος εραστής.
Ξέρω ότι τίποτε από όλα αυτά δε σε αγγίζουν, αλλά
αν ποτέ περάσεις από δω σου ζητώ μια χάρη.
Κλείσε τα μάτια σου και γύρνα τη σκέψη πολύ πίσω..
θυμάσαι εκείνη την όμορφη βροχερή βραδιά που με κρατούσες αγκαλιά κάτω από την ίδια ομπρέλα?
Ε...αυτές οι όμορφες στιγμές ειναι ανεξίτηλα αποτυπωμένες στη σκέψη μου.
Ακούς?
Εσύ στο πουθενά κι εγώ εδώ.
5.30 τα χαράματα θα πάρω την ντούντουκα μου να σου πω καληνύχτα.
Άνοιξε το παράθυρό σου να με ακούσεις..
Έδωσα την ψυχή μου...
αγάπησα,
ονειρεύτηκα...
πλημμύρισαν τα φυλλοκάρδια μου τρυφερά συναισθήματα...
Άσβεστη η φλόγα μέσα μου, που
με καίει κάθε νύχτα.
Γέμισε η σκέψη μου με τυφλές ελπίδες.
Μ ακούς?
Για τους μοναχικούς ανθρώπους...μια σκέψη... μια έννοια τούτες τις μέρες....
Ξέρω...
Εσύ νιώθεις την ευτυχία μέσα σου..
Δεν είσαι μόνη...
δεν έχεις ανάγκη πια να νοιάζονται για σένα.
Δε βίωσες ποτέ μοναξιά...
Εσύ ήσουν πάντα δυνατή και προσπερνούσες κάθε εμπόδιο.
Σου έλεγα...
άστο καλύτερα...
Τι να σου γράψω;
για τις πληγές που στάζουν;
άστο...για άλλο βράδυ, γιατί απόψε πονάει πολύ...
Έτσι να μείνει και κάτι μέσα μου και να γίνεται δικό μου παράπονο.
Ξέρω...
Ταξιδεύεις αλλού με κρουαζερόπλοια. Η δική μου βάρκα είναι πολύ μικρή για να σε ακολουθήσει...
Δεν ταυτίζονται τα ενδιαφέροντά σου με τα δικά μου κι ούτε περιμένω απαντήσεις...απλά καταγράφω τις ανάκατες σκέψεις του μυαλού μου για να σπρώξω μια βραδιά ακόμη..
Καληνύχτα πρηγκιπέσσα..