Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2020

Εφιαλτική νύχτα


Χίλιες  σιωπές 
μια μολυβιά...
φεύγω ..
παίρνω μαζί  μου και  τη μοναξιά μου. αγκαλιά...





Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2020

Αν καμιά φορά βρεθούμε....

Πάει καιρός...
η κατάσταση  ίδια... 
η καταιγίδα σαρώνει
και δέρνει την ψυχή 
οι εποχές μέσα  μου ξεθώριασαν 
το τοπίο μελαγχολικό..
η καρδιά ράγισε, έγινε κομμάτια..
το χαμόγελο έσβησε .
απόψε "η νύχτα έπεσε νωρίς.... 
κι εγώ δεν έχω που να πάω..." 
κρυώνω 
σταμάτησες να με ακολουθείς 
δε θέλεις να με δεις...
αρνείσαι  να με ακούσεις 
διαγράφεις μηνύματα
εξαφανίζεις τα ίχνη μου
τρέχεις πολύ μακριά 
δε θέλεις  
λες ότι δε μπορείς.... 
με αποφεύγεις...
ταξιδεύεις αλλού με τη δική σου πανσέληνο 
τις νύχτες μέχρι τα χαράματα,
συνομιλείς  μόνο με το δικό σου αστέρι ..
το δικό  μου αστέρι  έγινε θρύψαλα 
η φωτοβολίδα πέρασε δίπλα σου..
έμεινε μόνο ο κουρνιαχτος  να αιωρείται..
προβάλλεις μόνο τα πρέπει , 
γι αυτό μακρύναμε και χαθήκαμε ..
λέγαμε.. 
παράλληλοι οι δρόμοι μας..
άλλαξες  πορεία
 δε με πήρες μαζί σου
φόρεσες μάσκα να μη σε βλέπω 
δική  σου επιλογή...
είναι η τελευταία φορά που σου εκφράζω
το δικό μου  κόσμο...
έναν κόσμο ψευδαισθήσεων 
δίχως  όρια 
δίχως  λογική 
έχω την ανάγκη να το κάνω  ...
θέλω να βρω απαντήσεις στα αμέτρητα γιατί... 
νιώθω  λαβωμένος 
ξέρω ότι ουρανοβατώ
αναζητώντας απαντήσεις   σ ένα  άλυτο γρίφο 
για όλα μένει μόνο ένας   αναστεναγμός, 
που βαραίνει τα στήθη και με πνίγει.  
αμέτρητες σκέψεις χωρίς ειρμό 
γι αυτό απόψε θέλω να βυθιστώ
 στη σιωπή και τη μοναξιά μου..
θέλω να  κλειστώ  στο δικό μου σκοτεινό  λαβύρινθο
τι παράξενο να βιώνω τη μοναξιά μου 
τόσο περίεργα.  
νιώθω φυλακισμένος σ ένα   κελί-φυλακή 
του   λαβύρινθου με την ίδια τη  μοναξιά..
μονολογούμε κι οι δυο. 
οι μονόλογοι γίνονται κραυγές..
θέλω να σταματήσουν οι σκέψεις
τα μάτια θολώνουν..
δακρύζουν..
κλαίω για το πριν 
το ποτάμι πλημμυρισμένο
παρασέρνει ό,τι βρει μπροστά του.
το κορμί  σπαρταράει..
προσπαθείς να σταθείς στα πόδια  σου
θέλεις  να κάνεις κάτι...
ξέρεις ότι θα πνιγείς ..
το ποτάμι δε γυρίζει πίσω...
θα σε πετάξει στα βράχια 
και θα  γίνεις  κομμάτια ..
ανάβεις τσιγάρα..
σκέφτεσαι τα  βράχια,
  με τους μεγάλους γκρεμούς
που ήπιαμε   καφέ 
λες ένα κι ένα κάνουν τρία.. 
η κατάσταση δεν αλλάζει...
γυρνάς πίσω
οι σκέψεις σαν καρφιά σου τρυπούν το κεφάλι
ζητιάνεψα την αγάπη 
έχτισα μια  σχέση με αγάπη 
έχτισα  σχέση για  την ίδια  τη  ζωή  
το παρελθόν  όμως  κλέβει  το παρόν 
γράφεις λέξεις ...
τις ανασύρεις από τη μνήμη σου..
λέξεις που τις άκουσες ψιθυριστά στο αυτί..
λέξεις που τις έκανες βίωμα και τρόπο ζωής.
νιώθεις  αμήχανα 
θέλεις να ξεσπάσεις
χτυπάς τα χέρια σου με δύναμη στα σίδερα.
ματώνεις
γίνεσαι λιώμα..
το μόνο που κάνεις είναι να 
 κρεμάσεις στα σίδερα  τις  λέξεις .
θέλεις  να τις βλέπεις..
κοίτα.. 
τα μανταλάκια   κίτρινα .
περιμένεις να στεγνώσουν
 από τη χειμωνιάτικη καταιγίδα.
τις βάζεις φωτιά,  γελάς σαρκαστικά, 
εισπνέεις τον 
καπνό και  μυρίζεις  τη στάχτη τους.
εγώ  εδώ ..
εσύ αγναντεύεις από το βουνό
σε άλλον ορίζοντα 
τα σωθικά  τρέμουν...
κοίτα..
δε φοβάμαι πια.
εδώ  θα μείνω... 
στο πουθενά 
δεν περιμένω  τίποτε πιά 
της καληνύχτας τα φιλιά  μη μου τα δίνεις.. 
εύθραυστος  ο πύργος  μου στην άμμο
έκανε ρωγμές  και κατέρρευσε 
 ξέρω 
οι βαθιές πληγές δεν επουλώνονται ποτέ 
όλα στη ζωή είναι  μια απόφαση 
άσε με  εμένα ...
είμαι σε χειμερία. νάρκη 
δεν περιμένω την άνοιξη 
κοίτα 
ΕΣΥ έχεις πιο όμορφα 
πράγματα να κάνεις στη ζωή σου...
μου έλεγες πρέπει
 αγνοώντας  τα θέλω 
τώρα τα πρέπει  ισχύουν για μένα 
 πρέπει εγώ να φύγω, 
χωρίς. να το έχω επιδιώξει .
φεύγω με  μια  άσβεστη φλόγα για σένα.
έζησα μαζί σου  ό,τι πιο όμορφο,
που μου χάρισε η ζωή  μου όλη..
κρατάω όλη  μου την αγάπη
που σου έδωσα  και εισέπραξα..
οι  μοναδικές στιγμές που έζησα μαζί  σου
θα με  συντροφεύουν  τα μοναχικά μου βράδια..
η πορεία  μου προδιαγεγραμμένη...
το ήξερα..
το περίμενα ότι θα συμβεί.
αλλάζουνε  οι άνθρωποι 
φεύγω πολύ στενοχωρημένος  από  μια δική σου
επισήμανση πριν πολλά χρόνια  ότι η σχέση μας
θα έχει ημερομηνία λήξης..
σου λέω ότι η αγάπη δεν είναι αναλώσιμο προϊόν
να βάλεις καρτελάκι με ημερομηνία..
φεύγω χωρίς μια καληνύχτα... 
φεύγω πολύ λυπημένος.
λαβωμένος στην ψυχή μου και 
σακατεμένος στα σωθικά μου.. 
δε θέλω να γίνομαι εμπόδιο στη ζωή σου..
κρίμα  
μια τόση αγάπη να τελειώνει με μια ανάρτηση
δέκα γραμμών 
Α !!!
μην ξεχάσω...
αν πραγματικά κουβαλάς μέσα σου κάτι
από αυτά που νιώσαμε μαζί θα ήθελα μια
τελευταία  παράκληση ...
για να μην φυλλομετράς το ιστολογιο,  
την παραμονή των   Χριστούγεννων  
 άκουσε τα κάλαντα...
ήταν  μια συνήθεια εννέα χρόνιων .
ξέρεις ?
 ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές που με 
πλημύριζε συναίσθημα. 
ποτέ μα ποτέ δεν περίμενα ότι θα ταυτιστώ
με τους πρωταγωνιστές ..
δε θα θα είμαι  εδώ ..
θα σφραγίσω τα χείλη μου...
θέλω να περνάς όμορφα..
το αξίζεις 
ακους ?
πριν κοιμηθείς κλείσε  τα μάτια σου  και άκου   
τα δυο  τραγούδια 
ΠΡΕΠΕΙ

"Αν καμιά βρεθούμε..."


 




κι υστερα