Ένα τηλέφωνο σε κάνει να χαμογελάς...
μετά μένεις μόνος...
παράξενη κι αυτή η νύχτα...
κοιτάζω από το παράθυρο το μισοφέγγαρο...
έχει μια άλλη αίσθηση...
ανακατεύω τους φακέλλους των τραγουδιών...
προσπαθώ να ντύσω τη νύχτα με μουσική...
ακολουθώ τις νότες...
αφήνομαι να γίνουμε ένα...
η καρδιά μου δεν κρατάει το συναίσθημα...
θέλει να ζήσει την πιο όμορφη νύχτα μαζί σου,
γιατί το νιώθει...
εσύ κι εγώ...
απόψε επιλέγω εγώ...
την επόμενη φορά εσύ...
θα σε καρτερώ πλάι στο κύμα,
στις τρεις θα είναι η συνάντησή μας...
σ΄ εκείνη την ακτή που νιώθεις ανάλαφρα...
ξυπόλυτη να έρθεις,
μη δέσεις κοτσιδάκι τα μαλλάκια σου,
άστα απόψε να ανεμίζουν...
έλα θα πετάξουμε,
θα φτάσουμε εκεί ψηλά. στον ουρανό...
απόψε η νύχτα θα γεμίσει πεφταστέρια...
έτοιμα τα έχω τα φτερά μου...
θα σε κρατώ από το μέρος της καρδιάς σου,
εκεί που νιώθω πολύ δυνατός...
έλα...
να χαράξουμε την πιο όμορφη διαδρομή
ανάμεσα από τις λάμψεις των χαμένων αστεριών...
να κάνουμε τις δικές μας ευχές....
όσα πεφταστέρια δούμε,
τόσες ευχές μπορούμε να κάνουμε...
ξέρεις ότι θα μας τις πάρουν και θα τις πάνε μακριά...
κάθε μέρα θα περιμένουμε να γυρίσουν πίσω, σε μας...
στο πέταγμά μας, θα σου μιλά μόνο η ψυχή μου ...
εσύ να χαμογελάς για να ζήσεις όλες τις στιγμές,
που είναι πέρα από τα όνειρά μας...
ξέρω...
όλα τα αστέρια του ουρανού ταξιδεύουν μέσα σου....
αξημέρωτη να γίνει αυτή η νύχτα...
μη μου ζητήσεις να γυρίσουμε...
άσε με να χαθώ στα ματάκια σου κι απόψε...
μέχρι να ρθεις...σ΄ αφήνω εδώ ένα φιλάκι
σ΄ αγαπώ πολύ...
απόψε θα ΄θελα να κουρνιάσω πίσω από την πλάτη σου…
να αποκοιμηθώ εκεί…
δεν μου φτάνουν οι μέρες… πλαντάζω μόνος…
μέτρησες τις ώρες που
θα λείπεις;
απόψε…
σα βάλσαμο το τηλέφωνο…
όμως…
οι λέξεις της αγάπης δεμένες
σ΄ένα σχοινί
κρέμονται ακόμη από τα χείλη μου…
πες μου τι να τις κάνω;
προσπαθώ μέσα από τις νυχτερινές
μελωδίες να γαληνέψω…
να σου πω τουλάχιστον
ένα τραγούδι;
θα το χορέψεις ή θα το αφήσεις για αύριο;
Απόψε το τραγούδι
θα'ναι σαν προσευχή,
θα είναι ελαιώνας σε ξεχασμένη γη.
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά
Απόψε τη σελήνη δεν τη γελάει κανείς,
βασιλικό χαϊδεύει με το'να χέρι της,
κι εγώ που δεν κοιμάμαι, εγώ που ξαγρυπνώ,
δεν ξέρω αν θα πεθάνω, ή αν θα γεννηθώ.
Απόψε η καρδιά μου θα γίνει ένα παλιό
ποδήλατο που θέλει να βγει στον ουρανό,
τον Μάσσιμο Τροϊζι να βρει και να του πει,
πως μέσα σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή.
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά.