Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

Άσε με να σε ταξιδέψω...



Αυτό που μπορώ να σου χαρίζω απλόχερα
κάθε μέρα  είναι αυτό που έχω μέσα μου…
την καρδιά μου εσύ την κρατάς…
τίποτε δεν έχει νόημα όταν λείπεις εσύ…
άφησέ με να ρθω  μαζί σου απόψε…
άσε με να σε ταξιδέψω εκεί,
που ενώνεται η καρδιά με τη σκέψη…

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

Σοκολατένια φιλάκια...



Κλείνω τα μάτια μου να φυλάξω  
καλά μέσα μου   τις δικές μας  στιγμές…
κι ήταν στιγμές   ονείρου…
ήταν στιγμές, που ομόρφυναν τη μοναξιά μας  
κι ήταν  Παρασκευή   βράδυ…
είχα να σε δω από τότε….    
μου τη χρωστούσες  αυτή τη βραδιά…
κάθε φορά,  που σε αντικρίζω είναι για πρώτη φορά…
δραπετεύσαμε για λίγο    καφέ  και  τσιγάρο…
σου υποσχέθηκα ένα παραμύθι…
ένα παραμύθι,  
που μιλάει για δυο ερωτευμένους που αρνούνται
να πληγώσουν ποτέ ο ένας τον άλλο…
αγκαλιά μου ΄ταξες…
η  νύχτα  μας μάγεψε
εμείς οι δυο είμαστε ίδιοι…
εμείς είμαστε   προορισμένοι να ζούμε μαζί…
πάντα μαζί σ΄ ένα ταξίδι χωρίς τέλος…
ακολουθήσαμε τη ίδια διαδρομή…
στο καταφύγιο έγινε ερωτική άσκηση…
ένα χαμόγελο σαν χάδι…
γαντζώθηκες  πάνω  μου…  
μου τα άνοιξες…,
τα χεράκια σου  …,
με έσφιξες…,  
με αγκάλιασες…,     
έγινε ολόκληρο το σώμα σου αγκαλιά…
μια ανάσα…
μου  ΄πες πόσο μ' αγαπάς
και πως θα με αγαπάς για πάντα…
μια στιγμή…
ανατριχίλα…,
ένα δάκρυ…,
μια τρυφερότητα…,
μια σιωπή…,
μια  σιωπή ντυμένη με ανείπωτες λέξεις…
ρουφούσα όλη την ομορφιά…
δεν ήθελα να σηκώσω το βλέμμα μου από πάνω σου…
δεν ήξερα αν ήταν όνειρο…
τα κορμιά έγιναν ένα…
σου δάγκωνα το αυτάκι και σου ψιθύριζα μικρές λεξούλες…
σε σκέπασα με φιλιά και  χάδια…
ιδρώσαμε από τις ζεστές τρυφερές κουβέντες κάτω από το σεντόνι…
ήθελες να  χορτάσουμε  εικόνες…
ήθελες να χορτάσουμε σιωπές...
ήθελες να κοιμηθούμε για να μη φοβάσαι…
αχ τι όμορφα ήταν εκεί…
είχαμε ο ένας τον άλλο…
ήθελα να γίνω η φεγγαρόστρατα
για να μη χάσεις ποτέ το δρόμο σου
-σ΄αγαπώ…
- κι εγώ σ αγαπάω…
α!
μη ξεχάσεις ποτέ  ότι  όλα τα όνειρά σου είναι ο δικός σου κόσμος…
ένας κόσμος, που κανείς δε θα σου πει τι είναι σωστό και τι λάθος…
είναι ο δικός σου κόσμος…
είναι καιρός να ζεις για σένα…
το εισιτήριο το εκδίδεις μόνη σου, είναι χωρίς αντίτιμο…  
σου  ετοίμασα  γλυκό  για το πρωί
δεν  ξέχασα να σου βάλω και τη βανίλια που μου είπες…
τα σοκολατένια φιλάκια τα αφήσαμε στο ράφι…
η καρδιά μου στα χεράκια σου…
καληνύχτα γλυκιά μου…

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Eρωτική άσκηση...






Ξέρεις πόσο;
θα  περιμένω να σε ακούσω...

Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012

Γύρνα...



Ξάπλωσε δίπλα μου…
κούρνιασε  στην αγκαλιά μου για να σου χαϊδέψω   τα μαλλάκια σου…
αγκαλιασέ με και εσύ σφιχτά…
ανάκατα είναι ακόμη τα μαλλάκια σου  από το χθεσινό σου πέταγμα…
έλα γύρνα…
μη με ξυπνήσεις…
σ’ αγαπώ πολύ…
καληνύχτα...

Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

Απόψε τα αστέρια πέφτουν...



Ένα τηλέφωνο σε κάνει να χαμογελάς...
μετά μένεις μόνος...
παράξενη κι αυτή η νύχτα...
κοιτάζω από το παράθυρο το μισοφέγγαρο...
έχει μια άλλη αίσθηση...
ανακατεύω  τους φακέλλους των τραγουδιών...
προσπαθώ να ντύσω τη νύχτα με μουσική...
ακολουθώ τις νότες...
αφήνομαι να γίνουμε ένα...
η καρδιά μου δεν κρατάει το συναίσθημα...
θέλει  να ζήσει την πιο όμορφη  νύχτα μαζί σου,
γιατί το νιώθει...
εσύ κι εγώ...
απόψε επιλέγω εγώ...
την επόμενη φορά εσύ...
θα σε καρτερώ πλάι στο κύμα,
στις τρεις θα είναι η συνάντησή μας...
σ΄ εκείνη την ακτή που νιώθεις ανάλαφρα... 
ξυπόλυτη να έρθεις, 
μη δέσεις κοτσιδάκι τα μαλλάκια  σου,
άστα απόψε να ανεμίζουν...
έλα θα πετάξουμε,
θα φτάσουμε εκεί ψηλά. στον ουρανό...
απόψε η νύχτα θα γεμίσει πεφταστέρια...
έτοιμα τα έχω τα φτερά μου...
θα σε κρατώ από το μέρος της καρδιάς σου,
εκεί που νιώθω πολύ δυνατός...
έλα...
να χαράξουμε την πιο όμορφη διαδρομή
ανάμεσα από τις λάμψεις των χαμένων αστεριών...
να κάνουμε τις δικές μας ευχές....
όσα πεφταστέρια δούμε, 
τόσες  ευχές μπορούμε να κάνουμε...
ξέρεις ότι  θα μας τις πάρουν και θα τις πάνε μακριά...
κάθε μέρα θα περιμένουμε να γυρίσουν πίσω, σε μας...
στο πέταγμά μας, θα σου μιλά μόνο η ψυχή μου ...
εσύ να χαμογελάς για να ζήσεις όλες τις στιγμές,
που είναι πέρα από τα όνειρά μας...
ξέρω...
όλα τα αστέρια  του ουρανού  ταξιδεύουν μέσα σου....
αξημέρωτη να γίνει αυτή η νύχτα...
μη μου ζητήσεις να γυρίσουμε...
άσε με να χαθώ στα ματάκια σου κι απόψε...
μέχρι να ρθεις...σ΄  αφήνω εδώ ένα φιλάκι
σ΄ αγαπώ πολύ...


Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Nα περνάς καλά...



Δεν ξέρω αν φταίνε οι λέξεις μου απόψε…
ήθελα να μιλήσουμε…
σε φαντάζομαι εκεί…
τρέχω…
ήθελα  κάτι   πραγματικό…
όπως συμβαίνει στα όνειρά μου…
σαν το παραμύθι   του Καΐρου…
ήθελα να ανοίξω τα μάτια και να δω έναν άλλο κόσμο…
ζεις ολόκληρος τότε…
σε πονάει όταν είσαι μόνος, όταν δε μιλάς, γιατί  μένεις   μισός…
να περνάς καλά…
μην ξεχάσεις να χαμογελάς
και να θυμάσαι ότι σ αγαπώ... 
καληνύχτα γλυκιά μου…

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012

Κοιμήσου μαζί μου...



Πολύ όμορφο να αγαπάς…
η  αγάπη κάνει την καρδιά σου να καίγεται
και  να σπαρταρά…
η ψυχή σου  φτερουγίζει,,
πετάει πολύ ψηλά και  γαληνεύει…
απόψε, όπως και κάθε βράδυ…
εγώ…
θα σου ψιθυρίζω μόνο  σ΄ αγαπώ…
κοιμήσου μαζί μου…
ονειρέψου…
πάρε μαζί σου…
το πρωί να μου πεις τι μουσική υπόκρουση
είχαν τα όνειρά σου…



Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012

Απόψε μου λείπεις πολύ…





Mέχρι να ψηθούν οι μπριζόλες σου θέλω να σου ότι:
τα πάντα εσύ  είσαι γλυκιά  μου...
η αγάπη μου,
η αγκαλιά μου,
τα φιλιά μου,
η  σύντροφος της καρδιάς μου,
το άλλο μισό,
η  σύντροφος των ονείρων μου,
η  φίλη μου,
εσύ είσαι η ίδια μου η ζωή...          
εσύ…   
ναι…
είσαι όλα αυτά που λαχταρώ πιο πολύ…  
νιώθω όμορφα, όταν είσαι εδώ  δίπλα μου…
να μένεις λίγο ακόμη θέλω…
αναπνέω και χαμογελώ…
ασφυκτιώ όταν φεύγεις…
τίποτε δεν έχει νόημα όταν μου λείπεις…
τότε είναι που χάνομαι στις σκέψεις  μου…
σου είπα:
θα με αφήσεις να έρθω μόνο για απόψε;
δεν πεινάω,  εσένα έχω ανάγκη…
να μείνω μαζί σου…
έστω για λίγο…
να χωθώ στην αγκαλιά σου…
να σε κοιτάω στα ματάκια σου
θυμάσαι τι μου είπες;
σου   ψιθύρισα  στο αυτάκι τότε…
άσε με…
είναι από αυτές τις νύχτες,
που αργούν να ξημερώσουν και δε μερεύεις…
ότι δεν μπορώ να κάνω απόψε για σένα
το ονειρεύομαι να το κάνω αύριο…
ξέρεις γιατί; 
με πονάς πολύ  που είσαι μακριά μου…
σ΄αγαπώ πολύ...

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012

Κραγιόν Νο 209...





Φορώντας το κραγιόν Νο 209 μου είπες:
Απόψε ένιωσα πολύ ευτυχισμένη,
δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω τι ήταν αυτό,
που διαφοροποίησε την αποψινή βραδιά
και την έκανε να ξεχωρίζει σε σχέση με τις άλλες…
σου απάντησα:
ξεπέρασες λίγο εκείνη τη μικρή γραμμή των ορίων  και είδες  πιο καλά μέσα σου…
μόνο να μην ξεχάσεις να αφήσεις χώρο για τα πολύ όμορφα που έρχονται...

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Προνόμιο...



Τή νύχτα που θα  είσαι μόνη σου…
θα ΄θελα να είμαι εγώ
αυτός, που θα σε σκεπάζει…
το μεσημέρι
σε ρώτησα αν θες να ρθεις...
ξέρεις ότι
δεν με τρομάζουν τα όνειρά μου,
γιατί είναι αληθινά... 

Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012

Προσκόλληση...



Οι πιο όμορφες συζητήσεις μας…
απόψεις  για τη ζωή,   
για τις δικές μας   καταστάσεις…
παραθέτουμε τα γεγονότα,
τις εικόνες και  τις δικές μας  στιγμές…
ο καθένας  μας     μοναδικός,
σκηνοθετεί με  δικό του  τρόπο  σενάρια ζωής
και εμπλέκει όνειρα, προσδοκίες,
φόβους και δισταγμούς…
καταλαβαινόμαστε τώρα…
ταυτιζόμαστε…
προσκόλληση ο ένας στον άλλο…
δυο ψυχές… παντρεμένες …
προχωράμε μαζί  αγκαλιά…
προχωράμε κάθε φορά, γιατί ονειρευόμαστε
και οδηγούμε τα γεγονότα εκεί,
που αποκτούν νόημα ζωής…
εκεί που το συναίσθημα
υπακούει μόνο στις ψυχές μας…
ξέρεις;
σήμερα το μεσημέρι δεν πρόλαβα να σου δείξω…
ήμουν στο πρεβάζι…
το πρωί θα σε καρτερώ…
να χαμογελάς απόψε…





Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Άλλαξες κολώνια;



Όλα τα δικά μας μισά…
μισή νιώθει η καρδιά μου, χωρίς εσένα  
τα θέλω όλα…έτσι είμαι εγώ…
ξέρεις…
είναι   η ψυχή  μου,   που  σε αναζητά τα βράδια,
και  δεν σε βρίσκει πουθενά…
απόψε θα ομορφύνεις τη μοναξιά μου
και θα ανάψεις όλα τα φώτα μέσα μου…
πετάς  με το αεροπλάνο και  θα ΄ρθεις…
θα είμαι εκεί όταν γίνει η προσγείωση…
θα σε περιμένω στην έξοδο…
πες μου τι  σου λείπει   πιο πολύ;
ένα μπουκέτο  με   τριαντάφυλλα
ή μήπως μια ποικιλία γεύσεων από σοκολατάκια;
το πλέξιμο   των χεριών    ή τα τρυφερά  χάδια; 
ένα χαμόγελο ή ένα  φιλάκι;
δυο χέρια  να σε κλείσουν δυνατά στην αγκαλιά
ή  ένα χορό του έρωτα;
ξέρεις για μένα…
απόψε θέλω μόνο  να σε αγκαλιάσω…
να σε κουρνιάσω μέσα μου…
να μου μπήξεις τα νύχια σου στα πλευρά μου
και να με γρατζουνίσεις…
να σταματήσει για λίγο ο πόνος μου
και να σου ψιθυρίσω μ΄ όλη την τρυφερότητα
σ΄ αγαπώ…
μπορώ απόψε να σε γδύσω;
παραδώσου…
μου υποσχέθηκες ότι θα  χορέψεις σε τρελούς ρυθμούς…
θυμάσαι;
να σου κάνω ένα σημαδάκι;
άλλαξες κολώνια;
σφίξε με πιο πολύ να ακούω την ανάσα σου..
κάψε με  για να  δεις τις φλόγες…
χαμογέλα…
τα χαράματα θα σε σκεπάσω…
μη με ξυπνήσεις…
θα απεργήσω…
θέλω να κοιμηθούμε μαζί...



Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Η δική μας μέρα...

Σάββατο...
η δική μας μέρα...
θα μου κάνεις παρέα;
ένα όνειρο να κάνουμε αληθινό μαζί...
σε περιμένω να φανείς...
άσε με να υπάρξω μόνο για σένα...

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Ένα τραγούδι...



Απόψε θα ΄θελα να ΄ρθεις και να μου πεις σε θέλω…
απόψε θα ΄θελα να κουρνιάσω πίσω από την πλάτη σου…
να αποκοιμηθώ εκεί…
δεν μου φτάνουν οι μέρες… πλαντάζω  μόνος…
μέτρησες τις ώρες  που  θα   λείπεις;  
απόψε…  
σα βάλσαμο το τηλέφωνο…
όμως…
οι λέξεις  της αγάπης δεμένες σ΄ένα σχοινί    
κρέμονται ακόμη από τα χείλη μου…
πες  μου τι να τις κάνω;
προσπαθώ μέσα από τις   νυχτερινές μελωδίες να γαληνέψω…
να σου   πω  τουλάχιστον ένα τραγούδι;  
θα το χορέψεις ή θα το αφήσεις για αύριο;




Απόψε το τραγούδι θα'ναι σαν προσευχή,
θα είναι ελαιώνας σε ξεχασμένη γη.
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά

Απόψε τη σελήνη δεν τη γελάει κανείς,
βασιλικό χαϊδεύει με το'να χέρι της,
κι εγώ που δεν κοιμάμαι, εγώ που ξαγρυπνώ,
δεν ξέρω αν θα πεθάνω, ή αν θα γεννηθώ.

Απόψε η καρδιά μου θα γίνει ένα παλιό
ποδήλατο που θέλει να βγει στον ουρανό,
τον Μάσσιμο Τροϊζι να βρει και να του πει,
πως μέσα σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή.

Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά.
(Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου)
 

ξέρω το τραγούδι θα γίνει αύριο αγκαλιά…
σε λίγο…
ναι εκεί κοντά στα μεσάνυχτα…
θα γίνουμε σκιές σε μια οθόνη,
που  σημαδεύουν τα πλήκτρα για να γράψουν
σ΄ αγαπώ…
θα αργήσεις;
σου κρατώ ένα φιλάκι από το μεσημέρι…
ένα  φιλάκι στο μάγουλο…






Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Πες μου...




Μου λείπεις πολύ…
πώς να σου στείλω απόψε   την αγάπη μου;
εκείνη  τη λαχτάρα που νιώθω για σένα τι να την κάνω;
την τρυφερότητα που να τη φυλακίσω;
απόψε    όλα ζητούν διέξοδο…
γίνονται    αποτυπώματα  σε τσαλακωμένα χαρτιά,
που πληγώνουν…
το πρωί ήταν κεντημένες λέξεις κάτω από το στήθος
και σε πετούσαν ψηλά…
προσπαθώ να σου γράψω όσα σκέφτηκα
και δεν σου είπα
όλα εκείνα που έχω μέσα μου
και δε μπορείς να τα δεις…
νιώσε με…
πονάω για σένα…
πονάει η καρδιά μου…
μένω  ατέλειωτες ώρες   και σε σκέφτομαι…
οι πληγές μου ματώνουν…
δε φοβάμαι να ζήσω…
δε φοβάμαι να πονέσω για σένα..
η καρδιά μου   αντέχει…
αντέχει και ονειρεύεται…   
ίσως…
να ξαναβρεθούμε   στο λιμανάκι
για να ανεμίσεις τα μαλλιά σου ελεύθερα
στο θαλασσινό αεράκι …
να ξεχαστούμε κοιτάζοντας το φεγγάρι…
να σου μαζέψω όλη την αστερόσκονη
και να σου   λούσω τα μαλλιά…
πριν ξημερώσει άσε με να  σου καρφιτσώσω
το φεγγάρι πάνω στο στήθος σου…
από εδώ ως εκεί είναι πολύ μακριά…
πες μου…
τι να τα κάνω τα χέρια μου χωρίς αγκαλιά απόψε;

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012

Tι όμορφα εκεί έξω…




Ξέρω ότι είσαι μόνη…
μη με σκάβεις πολύ απόψε…
σε νοιάζομαι …
τι όμορφα εκεί έξω…
να ζήσεις θέλεις…
να αφήσεις σημάδια ζωής …
ανήμπορη  απόψε να
ζήσεις    ό,τι ονειρεύεσαι …
μένει η κρυφή ελπίδα…
άφησε ελεύθερη την καρδιά σου…
άφησε ελεύθερα τα χέρια σου…
έχουμε ανάγκη ο ένας από τον άλλο…
μια αγκαλιά θα γίνουμε…
είναι χαρές που μας περιμένουν…
μέχρι να ρθεις θα καρδιοχτυπώ…
μην αργήσεις…
όταν θα ρθεις θα μαι πολύ ευτυχισμένος…