Μου λείπεις πολύ…
πώς να σου στείλω απόψε την αγάπη
μου;
εκείνη τη λαχτάρα που
νιώθω για σένα τι να την κάνω;
την τρυφερότητα που να τη φυλακίσω;
απόψε όλα ζητούν
διέξοδο…
γίνονται αποτυπώματα
σε τσαλακωμένα χαρτιά,
που πληγώνουν…
το πρωί ήταν κεντημένες λέξεις κάτω από το στήθος
και σε πετούσαν ψηλά…
προσπαθώ να σου γράψω όσα σκέφτηκα
και δεν σου είπα
όλα εκείνα που έχω μέσα μου
και δε μπορείς να τα δεις…
νιώσε με…
πονάω για σένα…
πονάει η καρδιά μου…
μένω ατέλειωτες ώρες και σε
σκέφτομαι…
οι πληγές μου ματώνουν…
δε φοβάμαι να ζήσω…
δε φοβάμαι να πονέσω για σένα..
η καρδιά μου αντέχει…
αντέχει και ονειρεύεται…
ίσως…
να ξαναβρεθούμε στο
λιμανάκι
για να ανεμίσεις τα μαλλιά σου ελεύθερα
στο θαλασσινό αεράκι …
να ξεχαστούμε κοιτάζοντας το φεγγάρι…
να σου μαζέψω όλη την αστερόσκονη
και να σου λούσω τα μαλλιά…
πριν ξημερώσει άσε με να σου καρφιτσώσω
το φεγγάρι πάνω στο στήθος σου…
από εδώ ως εκεί είναι πολύ μακριά…
πες μου…
τι να τα κάνω τα χέρια μου χωρίς αγκαλιά απόψε;