Απόψε θα ΄θελα να ΄ρθεις και να μου πεις σε θέλω…
απόψε θα ΄θελα να κουρνιάσω πίσω από την πλάτη σου…
να αποκοιμηθώ εκεί…
δεν μου φτάνουν οι μέρες… πλαντάζω μόνος…
μέτρησες τις ώρες που
θα λείπεις;
απόψε…
σα βάλσαμο το τηλέφωνο…
όμως…
οι λέξεις της αγάπης δεμένες
σ΄ένα σχοινί
κρέμονται ακόμη από τα χείλη μου…
πες μου τι να τις κάνω;
προσπαθώ μέσα από τις νυχτερινές
μελωδίες να γαληνέψω…
να σου πω τουλάχιστον
ένα τραγούδι;
θα το χορέψεις ή θα το αφήσεις για αύριο;
Απόψε το τραγούδι
θα'ναι σαν προσευχή,
θα είναι ελαιώνας σε ξεχασμένη γη.
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά
θα είναι ελαιώνας σε ξεχασμένη γη.
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά
Απόψε τη σελήνη δεν τη γελάει κανείς,
βασιλικό χαϊδεύει με το'να χέρι της,
κι εγώ που δεν κοιμάμαι, εγώ που ξαγρυπνώ,
δεν ξέρω αν θα πεθάνω, ή αν θα γεννηθώ.
Απόψε η καρδιά μου θα γίνει ένα παλιό
ποδήλατο που θέλει να βγει στον ουρανό,
τον Μάσσιμο Τροϊζι να βρει και να του πει,
πως μέσα σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή.
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά.
(Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου)
ξέρω το τραγούδι θα γίνει αύριο αγκαλιά…
σε λίγο…
ναι εκεί κοντά στα μεσάνυχτα…
θα γίνουμε σκιές σε μια οθόνη,
που σημαδεύουν τα πλήκτρα
για να γράψουν
σ΄ αγαπώ…
θα αργήσεις;
σου κρατώ ένα φιλάκι από το μεσημέρι…
ένα φιλάκι στο μάγουλο…