Η σαΐτα στη σιωπή…
πέρασε καιρός από τότε…
διάλεξα πάλι εκείνο το τραγούδι: πόση μοναξιά…
μόνιμα ένα τσιγάρο στο χέρι…
η μοναξιά να μην σου αγγίξει ποτέ
την ψυχή σου,
γιατί δε σου δίνει περιθώρια να ονειρευτείς…
το βράδυ του Σαββάτου με πνίγει…
χάνομαι μέσα στις παρατεταμένες σκέψεις…
οι κραυγές μου δεν ακούγονται
αυτό που θα ήθελα απόψε είναι να βάλεις
τα πόδια σου ανάμεσα στα δικά μου …
όλα τα θέλω μου είναι κλεισμένα στην αγκαλιά σου…
κοίτα…
αν είχα μια ευκαιρία να είμαι κοντά σου…
μια ευκαιρία να σε κάνω να νιώσεις ευτυχισμένη
πολύπλοκες καταστάσεις μου λες…
παντού κουτάκια…
ψεύτικες ταμπέλες…
γινόμαστε θύματα…
θύματα που θυσιάζουμε
την προσωπική μας ευτυχία για τους άλλους
αναρωτιέμαι συχνά…
γιατί να μας ανήκουν μόνο κάποιες στιγμές;
δε θα σου πω καληνύχτα…
φοβάμαι να κοιμηθώ…