Όχι δεν έχασα το δρόμο της επιστροφής…
σου κρατούσα και το πιο όμορφο
τριαντάφυλλο,
που σου έχω χαρίσει ποτέ…
είχα τη δική σου πυξίδα…
το δρόμο μου τον φώτιζε το δικό
σου αστέρι
κι ας ήταν καταμεσήμερο…
ξέρεις;
η ζωή μας αλλάζει
μια Παρασκευή ή ένα Σάββατο…
αυτές οι μέρες δε
φεύγουν ποτέ από τη σκέψη μου,
μένει η ανάμνηση, που σε κρατά ζωντανό …
μένει η ανάμνηση, που σε κρατά ζωντανό …
θυμάμαι τον κάθε
παραπάνω χτύπο της καρδιάς μας χωριστά…
θυμάμαι που μού ΄λεγες:
η πιο όμορφη αγκαλιά
και σου απαντούσα πέντε λεπτά ακόμη…
τα λόγια σου αντηχούν ακόμη μέσα
μου…
μου λείπουν μαζί σου τέτοια βράδια…
περίμενα απόψε να σε κρατώ στα δυο μου χέρια....
να σου ψιθυρίζεις σ΄ αγαπώ....
να σε κοιτώ στα ματάκια σου.....
να σου ψιθυρίζεις σ΄ αγαπώ....
να σε κοιτώ στα ματάκια σου.....
για
μένα η ευτυχία μου είσαι εσύ...
μου είπες και το ήθελα πολύ
να σου μιλήσω για εκείνη τη βροχή,
που τρυπούσε τα κόκκαλα
και μούσκευε η ψυχή μου χωρίς εσένα..
κρύωνα μακριά σου…
τα βράδια αναζητούσα την αγκαλιά
σου…
είναι φορές που νιώθεις πιο μόνος
από ποτέ…
είναι τότε που γυρεύεις ένα χέρι
να το κρατήσεις σφιχτά…
περιμένω…
δεν ξέρω τι ή μάλλον ξέρω...
να τραβήξω το κοτσιδάκι σου...
ξέρω ότι από μέσα σου με φωνάζεις…
θα ήθελα να ήταν πιο απλές οι
καταστάσεις που ζούμε…
πιθανόν γι΄ αυτό χαθήκαμε απόψε…
απόψε ίσως να χάσαμε την πιο όμορφη
στιγμούλα ευτυχίας…
μια στιγμούλα που είχε κρυμμένα όλα
τα όνειρά μας…