Η μοναδική μου συντροφιά εσύ…
απόψε, λείπεις από εδώ…
δεν άνοιξα το φως…στο σκοτάδι…
απόψε είσαι μόνη σου…
οι σκέψεις μου μετά από πολύ καιρό στο χαρτί..
θα ΄θελα απόψε να σε
συντροφεύουν εκεί…
να είναι μαζί σου…
η καρδιά μου από την αγωνία χτυπάει δυνατά τα στήθη…
απόψε δε σε ακούσω…
η φωνή σου δε θα μου
ψιθυρίζει
τα τρυφερά λόγια
της καρδιάς σου…
εκείνης της καληνύχτας, που διαρκεί τόσο πολύ…
τα μάτια θολά χάνονται στις συσκευές των τηλεφώνων
μαρτύριο να περιμένεις ένα τηλεφώνημα,
ενώ ξέρεις ότι αυτό
δε θα συμβεί…
σου στέλνω και την
ψυχή μου να έρθει εκεί κοντά σου…
να γίνει ένα με τη δική σου…
απόψε, πώς θα μπορούσα να πάρω τη θλίψη από τα μάτια σου;
πως θα μπορούσα να σου ψιθυρίσω γλυκά και τρυφερά μόνο μια
λέξη;
αγάπη μου…
πες μου;
απόψε, η καρδιά μου ταραγμένη σου φωνάζει σ αγαπώ…
ήθελα να σε κρατώ αγκαλιά να σου μιλήσω,
χωρίς να έχω την απαίτηση
να ενστερνιστείς τα λόγια μου,
αλλά να τα ακούσεις ως εξομολόγηση
από εκείνον που τον κράτησες σφιχτά μέσα σου…
καρδούλα μου, ξέρεις;
οι τριανταφυλλιές σε λίγο θα ανθίσουν,
θα βγάλουν εκείνα τα όμορφα τριαντάφυλλα…
τα πουλιά θα φτερουγίζουν στο δικό τους ουρανό…
ο ήλιος θα σου χαμογελά περισσότερο από χθες…
σπάσε τη σιωπή σου…
φτάνει…φτάνει… φτάνει…
να κρατάς την ψυχή σου στη φυλακή…
μπορεί να αλλάξεις τα πάντα γύρω σου…
βάλε την άνοιξη μέσα σου...
νιώσε την ηρεμία και τη γαλήνη στην ψυχή σου...
κράτα την αγάπη στην καρδούλα σου, ως δώρο ζωής,
σου ανήκει και σου αξίζει…
άσε τη σκέψη σου να ξεφύγει από τις καταστάσεις
της απελπισίας και της ανασφάλειας …
άσε τη σκέψη σου να σεργιανίσει στους δικούς σου ουρανούς…
πάρε το δρόμο για το δικό σου ταξίδι
το χαμογελό σου θα χαράξει στα χείλη σου
και θα ζεστάνει τη
καρδιά σου…
σου έχω απλωμένο το
χέρι μου…
μη διστάζεις…
είμαι δίπλα σου...
θα μείνω όσο μπορέσω εδώ…
μου λείπει η καληνύχτα σου…
θέλω να σε δω…
να δώ τα ματάκια σου…
θέλω να σε δω να μου
μιλήσεις για όσα δεν μου είπες απόψε…
τα δικά μου λόγια θα σου τα χαρίσω φιλάκια αύριο…
να προσέχεις πολύ απόψε
που είσαι μόνη σου…