Κλείνω τα μάτια μου και αφήνομαι στην αίσθηση
ότι με κρατάς ακόμη αγκαλιά…
κάποια στιγμή σου είπα να σου σχεδιάσω
ένα σκηνικό για να το
ζωγραφίσεις…
ένα σκηνικό, που πλημμυρίζει με εικόνες το μυαλό
και συναισθήματα την ψυχή…
ένα ταξίδι τη νύχτα στον απέραντο ουρανό θέλω...
να χει πολλά αστέρια…
εμείς να πετάμε από το
ένα αστέρι
στο άλλο…
να κάνουμε και μια στάση στο καθένα…
εκεί να σχεδιάζεις
μια σημαιούλα και δίπλα δυο ποτήρια…
στις σημαιούλες γράψε τις λέξεις, που μου είπες και σου είπα…
στα δυο ποτήρια βάλε λίγο άρωμα από το κορμί σου…
νομίζω μπλε και βυσσινί ταιριάζει…
στο κόκκινο αστέρι,
αποτύπωσε το χορό μας…
διάλεξε μια μελωδία, που
μεθάει από
ευτυχία…
έτσι για να μην είναι μια βουβή ζωγραφιά…
η αγκαλιά μας να είναι
σφιχτή και να ξεπηδούν ασημένια όνειρα…
να πατάς το μολύβι σου πολύ
για να μην ξεθωριάζουν οι εικόνες από τη σκόνη…
μη ξεχάσεις εκείνο το χαμόγελο,
που έχει επάνω του όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου…
αγαπημένη μου…,
να αφήσεις λίγο χώρο στο πανί για την επόμενη νύχτα…
απόψε κοίτα τα αστέρια,
που ταξιδέξαμε…
μας περιμένουν πάλι…
για τα τριαντάφυλλα συγχώρα με…
σ΄αγαπώ πολύ, πολύ,
πολύ…