Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο 9 Ιουνίου 2012

Να θυμάσαι....




Το πρωί ένα ακορντεόν στο δρόμο…
θυμήθηκα τότε που έκανα τα   μικρά  
όνειρα για μας
σ΄αγαπώ,  γιατί είσαι εσύ…
χθες με σκόρπησες και με μάζεψες…
με έκανες βαρκούλα στο δικό σου ωκεανό…
με βύθισες στις 15
και μ΄ έκανες να ταξιδεύω ευτυχισμένος στις 2…
κάπου υπάρχει ένα νησί για μας…
στο υπόσχομαι ότι θα το βρούμε…
Καρδούλα μου,
δεν μπορούμε να νιώθουμε την ασφάλεια του πύργου  
και να  κοιτάμε  από μακριά την ζωή…,
εμείς ορίζουμε και αλλάζουμε τη ζωή μας…
η δική μας  ζωή είναι αγάπη…
αγάπη μας  δεν έχει κανόνες,
δεν έχει σωστό και λάθος…      
μόνο που υπάρχουν καταστάσεις,
που πρέπει να χωρέσουν      στα δικά μας όρια.  
ίσως να είμαι αδύναμος να σου εξηγήσω όλα αυτά
υπάρχουν οι πλάγιες  διαδρομές
της δικής μου σκέψης…
οι διαφορετικές οπτικές γωνιές…
για όσα μας συμβαίνουν…
αναποδογυρίζω τη σφαίρα
και βλέπω τι κρύβεται από κάτω…
κατανοώ
κι αυτό πρέπει να σου αρκεί…
Γλυκιά μου,
σωστό είναι αυτό που νιώσαμε χθες…
ήταν τόσο αληθινό…τόσο αγνό,  
που ξεχείλιζε στα πρόσωπά μας…  
ήταν όλα πολύ όμορφα…
η ανάγκη…
ήταν εκείνη η στιγμούλα,  
που  ο  χρόνος απέκτησε  νόημα στη ζωή μας …
κι αυτό το νιώθεις…
νιώθεις  τη ζωή σου  μέσα στο χρόνο.
ανεπαρκείς οι λέξεις να περιγράψουν τις  ανάσες,
το βαθύ αναστεναγμό της ανακούφισης,  
τη σκέψη,   που ξεφεύγει πέρα από τα όρια…
σε  άλλη διάσταση  βρεθήκαμε…
σε άλλο γαλαξία…
αναζητήσαμε  την ηδονή
ο ένας στο σώμα του άλλου…
ήθελα να σου δώσω τα πάντα…
σε κράτησα  σφιχτά για να  νιώσω  
τον χτύπο της καρδιάς σου. ..
να αγγίξω την ψυχή σου…
σε κοιτούσα  στα μάτια με φόβο… με δέος…
χάιδευα  τα μαλλάκια  σου
και με τύλιγες  με το άρωμα σου… 
μετρούσα τις αναπνοές σου…
μου είπες  απλά ότι με αγαπάς...
το σκηνικό …
από σένα εξαρτάται τι χρώμα θα βάλεις….
να θυμάσαι…
για   τις στιγμές της μοναξιάς
εγώ κράτησα τις εικόνες…
μουσική  θα σου χαρίζω για όσα μου ΄δωσες…
μια   άλλη μουσική,
που μέσα μου θα είναι πάντα ίδια…
σταμάτησα…
σε  ρώτησα…
η επόμενη; 
δε μου απάντησες…
σε λατρεύω…
σε  εσένα βρίσκω την χαρά…