Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Τα σοκολατάκια...


Σ΄ευχαριστώ πολύ για τα σοκολατάκια…
ήταν πρωτότυπα με  όμορφα σχέδια…
δεν τα άγγιξα…
τα άφησα  σε μια άκρη να τα βλέπω…
ξέρεις γιατί;
είναι από σένα…
κι εσύ είσαι για μένα το πιο γλυκό σοκολατάκι…
εσύ είσαι η πιο γλυκιά  μου  γευστική ευχαρίστηση…
το ένιωσα για λίγο σήμερα…
ήταν εκείνη η στιγμή,
που άνοιξες τα χεράκια σου και με πήρες αγκαλιά…
και τότε κοριτσάκι μου  παλεύεις  μέσα σου να βρεις
και να κρατήσεις  ανάσες για το μετά…
δε θέλεις να βγεις  από εκεί…
νιώθεις  πολύ όμορφα
κι ας   τρέχεις  πίσω από τον χρόνο…
θέλεις     να προλάβεις…
να κερδίσεις  λίγο χρόνο ακόμα…
να φύγεις μακριά από κάθε μοναξιά και λύπη…
να κάνεις ένα βήμα μπροστά,  
για να αγγίξεις την ευτυχία …
ένα  λεπτό σου ζήτησα να  δω πιο βαθιά μέσα σου…
κι εσύ…
όσο κι αν προσπαθείς
είναι αδύνατον να κρύψεις τα μέσα σου…    
λίγο ήθελα ακόμα…
ήταν  και το  όμορφο περιτύλιγμα…
ήθελα να  αγγίξω πιο μέσα το φως  της  ψυχής σου…
οι κορδέλες πανέμορφες…
έλα ματάκια μου…
σήκωσε τα χέρια σου ψηλά να αγγίξεις τα αστέρια
και τότε θα νιώσεις εκείνο το συναίσθημα,  
που κάνει την καρδούλα σου   να σπάσει
και να την  πλημμυρίσει   από αγάπη
κι  αυτό  το συναίσθημα της αγάπης    είναι
πολύ  περισσότερο γλυκό  από τα σοκολατάκια…,
τότε και μόνο τότε θα δεις τα όνειρά σου
να παίρνουν φωτιά και να
ανθίζει  μέσα σου η ευτυχία και το χαμόγελο…
αύριο θα βγούμε μια βόλτα…
θέλω να δω εκείνο το χαμόγελό    σου  να γίνεται   γέλιο…
θέλω να δω την κρυμμένη ελπίδα,  που έχεις στο στήθος…
γιατί ποτέ δε μου ΄πες ποιο είναι το χρώμα της ελπίδας;
θα ΄ρθω  για λίγο το απόγευμα…
ξέρω ότι διστάζεις…
πες μου…
μη φοβάσαι το πέταγμά μου…
παίρνω δύναμη από σένα…
θα σε προσέχω…
θα είμαι εκεί κι ας συγκρούεται  όλος ο κόσμος  γύρω ..
είμαι δίπλα σου πάντα  με απλωμένα τα χέρια…