Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Tο ταξίδι μας...



Πριν αρκετά χρόνια βρέθηκα στην Τυνησία...
εκεί στο νότο…
απόγευμα…
μια   διαδρομή  στην έρημο με   καμήλες…
μια έρημος που έμοιαζε σαν χρυσαφένια θάλασσα από άμμο…
πέρασα μέσα από  μεγάλους  αμμόλοφους
έπεσα πάνω σε αμμοθύελα…
οι καμήλες άφηναν τα χνάρια τους πάνω στην άμμο…
ο δυνατός αέρας από άμμο και σκόνη  μετά από λίγο τα εξαφάνιζε…
(πάρε τα χνάρια μου κι έλα να με βρεις εσύ καρδούλα μου, όποτε θέλεις…
είμαι εδώ και σε περιμένω…
τα δικά μου χνάρια δε θα σβήσουν ποτέ…)
όταν ο ήλιος χάθηκε διέκρινες μόνο τις σκιές του καραβανιού
που διέσχιζε μέσα στη σιωπή  την έρημο…
έφτασα στην όαση…
μια γαλήνη…
μια μαγεία…
μια εκπληκτική ατμόσφαιρα…
δε βρίσκω λόγια να σου περιγράψω…
έμεινα ξάγρυπνος όλη τη νύχτα …
ήθελα να βιώσω κάθε τι  που έπεφτε στην αντίληψή μου..
ήταν όλα πολύ όμορφα…
φεύγοντας  το πρωί συνεπαρμένος από αυτό που έζησα
γύρισα πίσω,  έκλεισα τα μάτια μου και είπα:
τώρα ξέρω…
αυτή είναι όαση…
γιατί σου τα γράφω;
μετά από τη συνάντηση έκανα σκέψεις πολλές…
δεν πήγα στον παράδεισο,
απλά φαντάζομαι πως μπορεί να είναι…
την όαση τη βίωσα έστω και μια βραδιά…
κοντά σου…
δίπλα σου…
νιώθω τόσο όμορφα λες
και ζω σε αυτό το φανταστικό τόπο του παραδείσου…
ακόμη και η διαδρομή που έρχομαι
να σε συναντήσω κρύβει μια μαγεία χωρίς άμμο και σκόνη, 
τα μάτια μου είναι  ορθάνοιχτα …
θέλω να σε κοιτάζω και να ονειρεύομαι…
φτάνω σε σένα  και δεν ξέρω πραγματικά που βρίσκομαι…
φτερουγίζω…
νιώθω υπέροχα  …
είσαι εσύ που με κάνεις να νιώθω ότι ζω   σε παραδεισένιους τόπους …
σε λατρεύω ψυχούλα μου…
σ΄αγαπώ πολύ πολύ πολύ…
ματάκια μου μη μου τάζεις ταξίδια 
και μετά μου χαμηλώνεις τα ματάκια σου…
είμαι εδώ και σε περιμένω…
έλα…
μπορώ να σε πάω όπου θέλεις…
θέλεις στην όαση της Σίβα και την αγορά του Αλ Χαλίλι…

η αγάπη είναι ένα ταξίδι …
η ζωή μας είναι μικρή να πίνουμε πικρούς καφέδες…
ευτυχώς εσύ και εγώ τους προτιμούμε γλυκούς…
ένα μικρό μικρό ταξιδάκι σου ζητώ για αύριο...
αυτό το ταξίδι σου ζητώ να κάνουμε μαζί…
σ΄ευχαριστώ...
αν μπορούσα να δω πάνω από τα σύννεφα
θα σήκωνα το δάκτυλό μου να σου δείξω...
θα σου έδειχνα το αστέρι μου....
και θα σου ζητούσα εσύ να μου δείξεις το τέλος του ουρανού...
ξέρεις και ξέρω…
έχει εμπόδια το ταξίδι …
δε θα χάσουμε το δρόμο μας και τη διαδρομή…
σ΄όλη τη διαδρομή θα σ΄εχω αγκαλίτσα,  όπως το μεσημέρι…
ξεπέρνα κάθε εμπόδιο και μη αφήνεις τα χεράκια σου άδεια…
δώσε χρώμα σε κάθε τι που σε κάνει να ζεις σε παραδεισένιους τόπους…
και να είσαι σίγουρη πως σ΄αυτό το ταξίδι η καρδιά σου θα γαληνέψει
και θα σου χαρίσει χαμόγελα για να συνεχίσεις με περισσότερη θέληση…
θα σε περιμένω...για να σε κρατήσω αγκαλίτσα...
καληνύχτα καρδούλα μου...
σ αγαπώ πολύ...