Η ώρα της σιωπής…
πώς να σου εξηγήσω απόψε τα συναισθήματά μου;
τι μπορώ να πω για σένα;
δε μπορώ να ξεχωρίσω αν η σιωπή απόψε
είναι μελαγχολική ή
χαρούμενη…
υπάρχουν λόγοι που νιώθω έτσι...
ήταν η σημερινή μέρα…
δακρύζουμε…
κλαίμε, γιατί όσοι είναι
δίπλα μας
από τη μία μας αγαπούν,
κι απ’ την άλλη μας ξεχνούν,
μας στενοχωρούν με λόγια
και πράξεις, που μας κάνουν
να πονάμε…
ο άλυτος γρίφος της ζωής μας …
συμβαίνει κάποιες στιγμές
να ντυνόμαστε με ξεθωριασμένα χρώματα…
παραπατάμε…
δε βλέπουμε…
δεν βλέπουμε τι είναι αυτό,
που μπορεί να απαλύνει τον πόνο μας…
δεν βλέπουμε τι πρέπει να πετάξουμε μακριά μας…
Το μεσημέρι σου άπλωσα το χέρι …
μια ανάσα σου γύρευα…
ήθελα να αναζητήσουμε
την ελπίδα μαζί…
να ζήσουμε μαζί την
ουσία της ευτυχίας…
έμεινες πλάι μου..
με κρατούσες σφιχτά στα χέρια σου…
χάθηκα…
υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν χωράνε στις λέξεις…
δεν είμαι καλά, μου είπες…
πώς να σου πω το σ' αγαπώ και να το νιώσεις;
σε φοβίζουν τα συναισθήματα;
ξέρεις κάτι;
η αγάπη μου για σένα τρέχει
πάντα στο αίμα..
όσο πιο πολύ κοιτάζω τα ματάτια
σου,
τόσο θα διαβάζω την ψυχή του…
το ένιωθα…
κάθε φορά που σε
άγγιζα..
κάθε φορά,
που σε κοίταζα ψέλλιζα:
τι μπορώ να κάνω για σένα;
κατάλαβέ με καρδούλα
μου…