Ο ουρανός κατάμαυρος…
σκεπασμένος με βαριά σύννεφα.
κοιτάζω από το παράθυρο τις φιγούρες των δέντρων
ψιλοβρέχει…
η νύχτα απόψε νοτίζει την ψυχή μου, ενώ το σώμα μου καίγεται από τον πυρετό.
όλα απόψε μου φαίνονται ότι σιγοτραγουδούν.
τα κλαδιά των δένδρων…
ακόμη και οι πέτρινοι τοίχοι
νομίζω ότι όλα με συντροφεύουν στις σκέψεις μου για σένα…
μου λείπεις…
σε έχω ανάγκη…
σε χρειάζομαι..
θέλω να γυρίσεις…
ανησυχώ για σένα…
πολλά θα είναι μποφόρ την Κυριακή…
μετρώ κι απόψε…
μετρώ τα όνειρα για σένα…
σκέφτομαι τις υποσχέσεις…
βάζω στη σειρά τα πράγματα…
τα κάνω δυο παράλληλες σιδηροδρομικές γραμμές…
που οδηγούν σε σένα…
το μόνο που δε μπορώ να μετρήσω είναι τα σημαδάκια…
έσβησαν…
πάει καιρός…
θυμάμαι όμως το χρώμα…
το χρώμα που έβαζες στις νύχτες…
την πρόσθεση την αφαίρεσα…
σα νερό κύλησαν…
γλυκιά προσμονή…
θα σε περιμένω εκεί…
να συνεχίσουμε μαζί…
οι φιγούρες των δέντρων χάθηκαν στο σκοτάδι…
τα μάτια μου κλείνονται…
ψήνομαι…
σ΄αγαπώ καρδούλα μου…
σ΄ αγαπώ πού ματάκια μου…
σ΄αγαπώ κοριτσάκι μου…
καληνύχτα ψυχούλα μου…