Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

Μέρες...σκοτεινές...


Βρέχει....
H ανάσα μου θολώνει το τζάμι...
τα μάτια μου δε διακρίνουν τίποτε έξω...
η σκέψη  μου σκόρπια...
δύσκολο απόγευμα...
μετρώ...
λογαριάζω...
προσπαθώ να μαντέψω...
πού εισαι;
σε αναζητώ...
αδύνατο...ακατόρθωτο...
η ανάσα μου κολλημένη στο τζάμι...
πνίγομαι από τον καπνό...
με πιάνει βήχας...
μένω αρκετή ώρα ...
προσπαθώ να διακρίνω μια κίνηση...
δε σαλεύει τίποτε...
ακούω τις  δυνατες σταγόνες βροχής να  δέρνουν το μπαλκόνι...
βάζω το δάχτυλο πάνω στο νοτισμένο από την ανάσα μου τζάμι...
σκέφτομαι...
θέλω να χαράξω μια λέξη...
κάνω ένα βήμα πίσω...
δε χωράει να γράψω σ΄αγαπώ...
γράφω στο αέρα
βάζω το δάχτυλο σταθερά  στο τζάμι...
και γράφω:
έλα...
θέλω να σου μιλήσω...
περιμένω απάντηση..
ξέρω...
δε μπορείς...
και το τραγούδι λέει:
γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω....
σκοτεινη βραδιά...
μελαγχολική..
έτσι θα είναι και οι μέρες που έρχονται...
θα έχουν εκείνο το χρώμα του γκρίζου...
και τότε   είναι που  νιώθεις μοναξιά...
ένα κενό   πλανάται παντού...
αισθάνεσαι ένα κενό ανάμεσα στούς φωτισμένους δρόμους,
τα στολισμένα δέντρα...
μια παράλογη αντίθεση...
από τώρα μετρώ...ξαναμετρώ..
κι αυτό το μέτρημα σε μπερδεύει πολύ...
οι μέρες προσθέτουν...
η αφαίρεση είναι αυτή που λυτρώνει...
και εσύ καρδούλα μου μου λείπεις όταν οι μέρες κάνουν πρόσθεση..
μου λείπεις ματάκια μου πολύ...
κι αυτό με σκοτώνει...
ένα δυνατό φιλάκι για απόψε...
πολύ πολύ γλυκό για να σου πω σ αγαπώ...