Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

Πάρτα όλα δικά σου...

 
Χθες δε άκουγα το τραγούδι: 
γιατί δεν έρχεσαι ποτέ  …
Χθες       εσύ μου έσβησες  τη μοναξιά μου...
Χθες μου είπες:
κάπου υπάρχει ένα νησί…
που στο χρωστώ…
να παίξεις σαν μικρό παιδί…
Εσύ το ξέρεις  εκείνο το λιμανάκι στα νότια;  
εκεί  ήταν  αραγμένη   η βαρκούλα που σου έφτιαξα…
η δική μας   βαρκούλα…
είδες τι είχε   φορτωμένη  μέσα;         




Με πήρες αγκαλιά…
πετάξαμε ψηλά…
μ΄ έφτασες στο σύννεφο της       Νεφέλης,   στο σύννεφο
που έφτιαξε ο     Δίας   κατ' εικόνα της Ήρας….  
μείναμε πάνω του…
σου ψιθύρισα πάλι όλες μου τις υποσχέσεις….
δε μπορέσαμε   να χορέψουμε εκείνο το τραγούδι…
σαν με κοιτάς…
μου υποσχέθηκες ότι    θα το κάνεις  την επόμενη φορά…
θα περιμένω…
θέλω και εσύ να  με περιμένεις…
θα σου κάνω κι εγώ ένα ταξίδι καταδικό μου…

 
Αχ… φορούσες και εκείνο το  όμορφο φουστάνι…
κόκκινο..
ξέρω ότι  το διάλεξες για  μένα…
ξέρω…
φωτιά ήταν…
εσύ  έμοιαζες πυρκαγιά…
είπες ότι  χθες η νύχτα έπρεπε να είναι κόκκινη…
έτσι να μοιάζει σαν το αίμα που κυλά ...
να ματώνει…
να γίνεται και το φεγγάρι κατακόκκινο…
να μας βλέπει από ψηλά…
να μεθάει…
 να τρικλίζει και να μη βρίσκει το δρόμο να γυρίσει στο σπίτι του…
να χάνεται στις πλατείες τις Καισαριανής…
στην παραλιακή λεωφόρο…
εκεί να κλείνει για λίγο τα μάτια...


Η Νεφέλη μας έκανε το γύρο του ουρανού…
μας ταξίδεψε     σ΄ όλα τα αστέρια και τους  γαλαξίες…
είδαμε από ψηλά...
εγώ είδα τους βαρκάρηδες που μάζευαν τα δίχτυα...
εσύ ακτινοβολούσες…
οι φωτεινές σου  ακτίνες χάραζαν σημάδια…
σημάδια χαραγμένα…
το πρόσωπό σου  διαμάντια και ρουμπίνια…
τα ματάκια σου φλόγες…  
μια πυρκαγιά … εσύ…           
ταξίδι ονειρεμένο…
μαγεμένο….
μου ψιθύριζες  …
η καρδιά σου…
ξέρεις ότι δε θα σε αφήσω ποτέ μόνη….
η αγκαλιά σου…
σφίξε με κι άλλο…