Συνολικές προβολές σελίδας
Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2024
Διαβούλευση.
Για τον εαυτό μου τα γράφω..
Μεταμεσονύχτιες διαβουλεύσεις κάνεις...
Ποτέ δε θύμωσα.
Ποτέ δε ρώτησα.
Εσύ πάντα ξερεις ποιο είναι σωστό και ποιο ειναι λάθος.
Ξέρω.
Αναζητάς ακόμη ένα χαμόγελο και ένα ανεκπλήρωτο όνειρο ζωής για να νιώσεις ευτυχία.
Ποτέ δεν είναι αργά,.
Τα βιώματα να ξερεις αποτυπώνονται ανεξίτηλα στην καρδιά μας και μένουν
για παντα. Αυτό συμβαίνει τουλάχιστον σε μένα..
Εσυ ?
Ξεχνάς....
Θυμήσου μόνο αυτό.
Ήταν κάποτε..
κάποτε που τα τριαντάφυλλα ήταν έντονα
κόκκινα
Το τασάκι δίπλα μου γεμάτο…
αρχίζω να μονολογώ…
εσύ συλλογιέσαι…
είναι η ώρα των αποφάσεων…
ένα βράδυ μου ΄πες ότι ήταν μια σύμπτωση και γίναμε ένα…
αναρωτιέμαι…
λες να ήταν οι συμπτώσεις
ή οι καταστάσεις που μας έφεραν μαζί;
λες να ήταν η Μοίρα,
που κλώθει τη ζωή?
και όρισε εσύ κι εγώ να είμαστε μαζί;
να ξέρεις πως δε συνέβησαν τυχαία τα γεγονότα στη ζωή μας…
γνωριστήκαμε μ΄ ένα συγκεκριμένο τρόπο…
στο ίδιο περιβάλλον, διηγηθήκαμε τις ιστορίες μας ο ένας στον άλλο
κι αυτό από τότε όρισε και τη σχέση μας…
τώρα ξέρουμε καλά…
τίποτε πια δεν είναι κρυφό…
με ρωτάς τι θα συμβεί αν…
σε ταράζει και φοβάσαι για όλα…
κρύβεσαι να μη με κοιτάς…
βλέπω τα μάτια σου υγρά….
κλαις μέρα και νύχτα…
θολώνω…
κοίτα μέσα σου…
δική σου δεν ήταν αυτή η ανάγκη;
δικό σου δεν είναι αυτό το ταξίδι;
γιατί λοιπόν να μην σου ανήκει και ο προορισμός;
θυμάσαι τι έλεγες;
θα ‘θελα να ήμασταν αλλού
όχι εδώ…
αλλού…
λόγια κραυγής και πόνου…
μη με κοιτάς απόψε…
ασφυκτιώ για μια ανάσα σου…
τι θα συμβεί;
από μένα περιμένεις απόκριση;
μπορείς ποτέ να ονειρευτείς το χαμό σου;
μπορείς να σκέφτεσαι ότι δε θα υπάρχεις;
ο χρόνος του χθες κυλάει μέσα μου
θυμάμαι μόνο όσα έχω από σένα…
η ζωή μου ένα δικό σου φιλί…
τις ατέλειωτες νύχτες σου φωνάζω:
πάρε με μαζί σου…
μη ξεχάσεις ότι…
την πανσέληνο δεν την παζαρεύω.
μαζί θα τη δούμε…
κλείσε τα μάτια και ονειρέψου…
φτιάξε κόκκινα όνειρα να ζήσουμε μαζί