Πριν το τέλος λέει το τραγούδι...
Έτσι ξαφνικά....
Γαμημένη η σκέψη απόψε. Μου ταιριάζει η φράση..
υπνοβατώ ..
Θα τσακιστώ στα σκοτάδια .
Δεν ισχύουν τα πρέπει τώρα,. αλλά τα θέλω..
σε αντιθεση με το πριν.
Τώρα υπάρχει η ανάγκη της ευτυχίας.
Η μνήμη αδυνατεί να κρατήσει και να επεξεργαστεί ένα χαμόγελο, ένα χάδι ένα ψιθύρισμα, μια όμορφη στιγμή..
τα διαγράφει όλα και τα στέλνει στον κάδο απορρημάτων, ⁹τα κάνει όλα μαντάρα..
Ψεύτικα λόγια, που έγιναν συμφορά, έγιναν στάχτη και σκορπίστηκαν στο Μαύρο Λιθάρι...
Μια φωτοβολίδα ήταν που πέρασε και έγινε καπνός.
Μια μεταμεσονύχτια διαίσθηση με κάνει να διακρίνω το στίγμα σου και να εντοπίζω τα ιχνη παντού...
Ξέρω πια...
Εναλλαγή συναισθημάτων για να εκπληρωθούν τα θέλω του Σαββάτου...
Δε θολώνουν τα μάτια απόψε αν και μέσα μου αιμορραγώ .
Άργησα πολύ να δω...
Δε σε προλαβαίνω..
Δε σου λείπω...
Εσύ άργησες πολύ...δεν έβγαλες το μαχαίρι, αλλά πάτησες τη σκανδάλη..
Καλό σου ταξίδι .
Κοιμάσαι?
Μην ξεχάσεις να με διαγράψεις, να με μπλοκάρεις και πολύ περισσότερο να με ξεχάσεις για να τρέχει η σκέψη σου αλλού.
Ένα αντίγραφο ευτυχίας κράτησέ μου
Θα προτιμούσα να αφήσεις και ότι σχόλια έχεις ...
Υ.Γ. Δεν έρχεσαι πια εδώ...
Ορκίστηκες...
Το περιεχόμενο δε σου προκαλεί κανένα ενδιαφέρον, γιατί έχεις άλλες προτιμήσεις και άλλες επιλογές...