Πέρασαν πολλές μέρες να ΄ρθω εδώ…
εργαζόμουν σιωπηλά στο εργαστήριο συναισθημάτων…
μόνο τη ευτυχία δεν κατόρθωσα να την πιάσω και να τη συσκευάσω…
δε μένει εδώ…
έλειπε από τούτα τα μέρη…
έπρεπε να τη βρω…
χθες πήρα την απόφαση να την αναζητήσω σε μια
διαδρομή 444 χιλιομέτρων μακριά από εδώ…
οι σκέψεις μου δεν έμπαιναν στη σειρά…
πώς να ημερέψω όταν ξέρω ότι θα τη συναντήσω…
ήταν ο δρόμος της επιστροφής,
που με χόλαινε…
στιγμιαία υπόθεση η ευτυχία…
μαζί με την ευτυχία για λίγο…
παράξενη συνάντηση…
τα φωτα θαμπά…
μένεις αποσβολωμένος και την κοιτάζεις…
νομίζεις ότι τη συναντάς για πρώτη φορά…
την αγγίζεις για λίγο και λιώνεις σαν κερί…
δε μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της…
κατήργησα όλα τα μη…
παραδόθηκε χωρίς όρια και φραγμούς…
αφέθηκε…
έγινε δική μου…
με κρατούσε σφιχτά
όσο ποτέ άλλοτε…
είναι οι στιγμές που δίνεις και παίρνεις…
όλα τα μέσα μου ούρλιαζαν…
φωνές μέσα σε μια απέραντη σιωπή…
ήθελα να τολμήσει…
άφησε ξεκούμπωτες τις τιράντες και έφυγε…
κοίταξα το ρολόι…
ήταν 7.30…
ο χρόνος τελείωσε.
μετά…
μετά ο χρόνος γίνεται ανύπαρκτος…
έπρεπε να διανύσω το μονόδρομο της επιστροφής…
κι είχε ένα φεγγάρι…
µία εικόνα μου στριφογύριζε σ όλη
τη διαδρομή...
η ευτυχία σφιχτά μέσα στη χούφτα
μου …
ήταν σαν την άμμο που όσο πιο
σφιχτά την κρατούσα μου σκόρπιζε…
σε σένα μιλώ …
ακούς την ανάσα μου;
τολμάς να είμαστε μαζί τις νύχτες;
δεν καλύπτω τη γύμνια μου…
άσε με να γίνω ένα με σένα…
κρυώνω εδώ…