Δεν είναι εύκολο να παλεύεις με τον εαυτό σου…
ένα κεφάλαιο της δικής μου ζωής έκλεισε…
στις τελευταίες σελίδες
έγραψα τις πιο όμορφες στιγμές
που πήρα από σένα…
έγραψα πολλές στιγμές ευτυχίας…
ήσουν κοντά μου…
ήμασταν μαζί…
πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια από τότε…
οι αναμνήσεις από εκεί με κάνουν να κλείνομαι μέσα μου…
συμβαίνει όταν πονάς να γυρνάς πίσω σε στιγμές…
βυθίζεσαι περισσότερο σε σκέψεις….
νόμιζα ότι ο χρόνος θα παγώσει
και δε θα ερχόταν η μέρα του αποχωρισμού…
θυμάσαι εκείνο το βράδυ.
που συναντηθήκαμε εκεί
για πρώτη φορά;
προσπαθούσες να νικήσεις το φόβο…
ανήμπορη να κάνεις
ένα βήμα μπροστά…
μουδιασμένη άπλωσες το χέρι
και στο κράτησα ανάμεσα στις παλάμες μου…
δυο σταγόνες βροχής έσμιξαν σε μια…
σου υποσχέθηκα ότι θα σε προσέχω σαν το πιο πολύτιμο φυλακτό…
από τότε χαράξαμε τη δική μας πορεία…
άφησες την ανάσα σου κι έγινε ανάσα μου…
γαντζωθήκαμε ο ένας πάνω στον άλλο…
τα περιθώρια στενά…
η αγάπη μας στριμώχτηκε…
μείναμε στο αόρατο περιθώριο
με τους ίδιους μας τους εαυτούς μας…
μακριά από τα βλέμματα των άλλων…
έμενα εκεί στο περβάζι να περιμένω όρθιος,
να κοιτώ από το τζάμι
πότε θα έρθεις…
ήθελα να σε κοιτάζω…
να σε βλέπω να χαμογελάς
να κοιτάζω τα ματάκια σου,
που έκρυβαν μέσα τους
όλη την αγάπη…
αχ …εκείνο το βλέμμα σου….
ριγούσε το κορμί μου…
τα λόγια σου λιγοστά,
μα για μένα ήταν ο
ψίθυρος της καρδιάς σου…
ήταν στιγμές που σου
ζητούσα να μείνεις για λίγο κοντά μου
να προλάβω να σου πω ένα σ΄ αγαπώ…
μου έφευγες…
φοβόσουν για το τι θα συμβεί…
ξέρω…
είναι αδύνατον να παραθέσω όσα έζησα εκεί μαζί σου…
είναι πολλά…
κάθε φορά που θα σε σκέπτομαι τα πρωινά
θα γυρίζω πίσω να αναπολώ τις δικές μας στιγμές…
θα μου λείψεις πολύ …
ένα τσιγάρο θα επιθυμώ εκεί μαζί σου…
η απουσία σου θα μου χαράζει πληγές…
να ξέρεις μόνο πως η απόσταση δε σβήνει την αληθινή αγάπη…
σ΄αγαπώ πολύ…
μην ξεχάσεις ποτέ όταν φτάνεις εκεί να κοιτάζεις ψηλά…
κάπου θα είμαι…
θα σε ακολουθώ και εκεί….