Άφησέ με απόψε να σου
πω για εκείνα,
που αισθάνομαι για σένα…θέλω
να είμαστε μόνοι μη μας δει κανείς…
δίχως φόβο ένα βήμα
μπροστά …
μπορούμε πιο πολύ;
σε ειδα…
να ζωγραφίζεις τα όνειρά
σου,
τις ελπίδες σου στο
απέραντο γαλάζιο της θάλασσας…
να αφήνεις την αισιοδοξία να λάμπει…
είδα τις γκρίζες σκέψεις
να χάνονται στο βυθό…
η κάθε στιγμή σου είχε
τις πιο όμορφες αποχρώσεις…
μια νέα ζωή μου είπες,
ελέγχοντας τις επιλογές…
κι ο καφές πικρός… αν και η επιλογή ήταν άλλη…
μόνο κοίτα μέσα σου…
κοίτα τα συναισθήματά
σου μην μπερδέψουν την καρδιά σου…
εκεί δε μπορείς να κάνεις
εκπτώσεις και θεραπεία…
τελειώνουν τα συναισθήματα
κι έρχονται δάκρυα…
αγναντεύεις τη θάλασσα
κοίτα το δικό σου καθρέφτη εκεί …
βλέπεις αυτό πού είσαι
τώρα και όχι πως θα είσαι μετά…
τώρα λάμπεις και χαίρεσαι
να κοιτάς…
σε είδα πόσο χαρούμενη
και χαμογελαστή ήσουν…
όταν φοβάσαι να κλείνεις
τα μάτια σου να σκέφτεσαι
να με φωνάζεις και θα
΄ρχομαι δίπλα σου…
όχι προσωρινά, αλλά μόνιμα…
μόνο μια πινελιά να βάζω στο δικό σου πίνακα…
θα μ΄ αφήσεις;
η ζωή μου είσαι εσύ…
δε φοβάμαι το αίμα
που στάζει…
νιώθω ασφάλεια και
γαλήνη μαζί σου…
οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις
μου με κάνουν δυνατό για όλα…
μια σκέψη σου χάρισέ
μου… είναι η δική μου ελπίδα…
ξέρεις;
είναι κάτι νύχτες
μυστήριες
που σου βγάζουν το αληθινό τους πρόσωπο,
όταν σβήνεις το φως
κι ας μένουμε γυμνοί…
ζωγραφίζονται χαμόγελα
που λάμπουν στο σκοτάδι…
πλέκεις στοργικά και σφίγγεις
τα χέρια δυνατά
και ακούς την αγάπη…
μεθάς χωρίς να έχεις
βρέξει τα χείλη σου με το ποτό…
χαϊδεύεις την πλάτη
και δαγκώνεις τον ώμο μέχρι να ματώσει…
η αιμορραγία σταματά…
τότε, κλείνεις τα βλέφαρα
και διαβάζεις την ψυχή…
ξεπερνάς τα όρια και
μαθαίνεις τι θέλεις…
το μωράκι μας θα μας λείψει…
μείνε λίγο ακόμα θα σου φορέσω εγώ τις γόβες σου…