Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011

Η πυξίδα...



Κοριτσάκι μου,

δεν αφήνω το παρελθόν να με στοιχειώνει…
δε βολεύομαι με τέτοιες καταστάσεις,
μην τυχόν και πληγωθώ ξανά …
έμαθα ό,τι με πληγώνει να βρίσκω τρόπους να επουλώνω τις πληγές
και ότι με σκοτώνει να το σκοτώνω κι εγώ... Η αλήθεια είναι ό,τι με σκοτώνει και το σκοτώνω …
λυπούμαι...λυπούμαι, γιατί η κριτική δεν μπορεί να εξαιρέσει
και τα δικά μου λάθη…
λάθη που δεν πρέπει να επαναλάβω…
και επειδή η ζωή συνεχίζεται…

ονειρεύεσαι… 
κι ονειρεύομαι να είμαι δίπλα σου… 
για να πετώ μαζί σου… 
γιατι βλέπω τα πράγματα περισσότερο καθαρά….  
είναι σαν να οδηγώ και ακολουθώ τα σήματα του δρόμου … 
τόσο απλά…  
αυτό κάνω και τώρα… 
ακολουθώ τις υποδείξεις της καρδιάς … 
και η πυξίδα της καρδιάς μου δείχνει μόνο εσένα… 
κι εσύ..εσύ είσαι ένα μεγαλείο… 
μια μοναδικότητα με χαραγμένη την παιδική αθωότητα  
Γι΄αυτό καρδούλα μου θα σε λατρεύω…